الصلاة وعلى اى حال از براي نمازهاى بعد بايد وضو بگيرد ( مسألة 7 ) هر گاه بعد از فراغ از وضو يقين كند به اين كه يا واجبي از واجبات وضو را ترك كرده يا يكى از مستحبات آن را غرض آنكه يقين دارد كه يك جزء غير معين از أو فوت شده وضوء أو محكوم به صحت است از جهت جريان قاعده فراغ بلا معارض چرا كه بر ترك مستحب اثرى مترتب نيست پس حال مسألة حال شبهه بدويه است كه آيا ترك واجبي كرده يا نه وهم چنين است حال اگر يك وضوى مستحبى گرفته است وبا آن قرائت قرآن كرده است ودر وقت ديگرى وضوء واجبي گرفته است از براي نماز وبعد يقين مىكند كه يكى از اين دو وضوها باطل بوده در اينجا نيز حكم مىشود به صحت وضوى أخرى از جهت قاعده فراغ ومعارض نيست به جريان آن در وضوء سابق چون فعلا اثرى بر آن مترتب نيست ( مسألة 8 ) هر گاه شخص متوضى يقين كند به ترك عضوى از اعضاى وضو يا بعض عضوى هر چند به قدر سر سوزنى باشد يا به ترك شرطي از شروط آن پس اگر موالات فوت نشده برگردد وآن را تدارك كند با ما بعد آن واگر نه وضو را از سر گيرد واگر يقين نكند بلكه شك كند پس شكش يا بعد از فراغ از وضوء است يا در أثناء آن پس اگر در أثناء باشد برگردد ومشكوك فيه را بجا آورد با ما بعدش واگر چه پيش از مسح كشيدن پاى چپ در شستن صورت يا در جزئي از آن شك كند واگر شك بعد از فراغ از وضو باشد پس اگر شك در غير جزء أخير است وضويش محكوم به صحت است به جهت قاعده فراغ واگر در جزء أخير است پس اگر داخل در فعل ديگرى شده يا نشستن أو طول كشيده وبعد از طول نشستن شك عارض شده يا از محل وضو برخواسته باز محكوم است به صحت واعتنا به شك نيست والا برگردد وان جزء أخير را بجا آورد به شرط بقاء موالات وبا فوات آن از سر گيرد ( مسألة 9 ) شك كثير الشك در اجزاء وشرايط يا موانع اعتبار ندارد ( مسألة 10 ) بعضي ملحق كرده اند غسل وتيمم را به وضو در اين كه هر گاه شك اگر در جزء يا شرطي از انها بكند اگر پيش از فراغ است برگردد واگر بعد از فراغ است بگذرد به تفصيلي كه ذكر شد واين اگر چه أحوط است لكن أقوى عدم الحاق است پس همين كه از محل مشكوك فيه گذشته بنا را بر وقوع وصحت گذارد هر چند در أثناء باشد مثلا در تيمم هر گاه بعد از شروع در مسح جبهه شك كرد در اين كه دست خود را بر زمين زده يا نه اعتنا نكند وهم چنين هر گاه در غسل بعد از شروع در طرف راست شك كرد كه سر خود را شسته يا نه